Wanneer een huwelijk of relatie echt niet meer goed voelt, kan de gedachte aan een scheiding extra moeilijk worden als er kinderen zijn.

Veel ouders denken dan:

Moeten we niet bij elkaar blijven voor de kinderen?
Wat doet een scheiding met hen?
Maak ik hun leven niet kapot als ik vertrek?

Dat zijn begrijpelijke vragen. Juist omdat je van je kinderen houdt, wil je hen beschermen.

Toch geloof ik dat het belangrijk is om niet alleen te kijken naar of ouders bij elkaar blijven, maar vooral naar hoe het thuis werkelijk voelt.

Kinderen merken vaak meer dan je denkt

Kinderen hoeven niet alle details van een relatieprobleem te kennen om te merken dat er spanning is.

Ze voelen wanneer ouders afstandelijk zijn, wanneer er regelmatig ruzie is of wanneer verdriet, irritatie of spanning in huis aanwezig zijn.

Daarom vind ik eerlijkheid belangrijk.

Dat betekent niet dat je een kind moet belasten met volwassen problemen. Integendeel. Kinderen hoeven geen partij te kiezen en hoeven niet te weten wie volgens wie gelijk heeft.

Maar je kunt hun gevoel wel serieus nemen.

Een kind dat zegt:

“Ik merk dat jullie verdrietig zijn.”

heeft er meer aan wanneer een ouder rustig erkent dat er inderdaad iets speelt, dan wanneer het kind te horen krijgt dat het zich alles verbeeldt.

Zo leert een kind vertrouwen houden in zijn eigen gevoelens en waarnemingen.

Bij elkaar blijven is niet automatisch hetzelfde als veiligheid bieden

Een gezin bestaat niet alleen uit één huis en twee ouders onder hetzelfde dak.

Kinderen hebben vooral behoefte aan liefde, voorspelbaarheid, veiligheid, duidelijke grenzen en ouders die zoveel mogelijk verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen emoties en keuzes.

Soms kunnen relatieproblemen worden opgelost en vinden partners elkaar opnieuw.

Soms wordt na veel nadenken duidelijk dat afzonderlijk verdergaan beter past.

Iedere situatie is anders.

Daarom zou ik nooit automatisch zeggen dat ouders moeten scheiden of juist bij elkaar moeten blijven.

Wel vind ik dat alleen uit angst voor de gevolgen voor de kinderen blijven, terwijl er thuis voortdurend spanning en verdriet is, ook aandacht verdient.

De vraag mag dus niet alleen zijn:

“Blijven we bij elkaar voor de kinderen?”

Maar ook:

“In welke situatie kunnen onze kinderen én wijzelf het meest in rust, veiligheid en eerlijkheid leven?”

Bescherm kinderen tegen de strijd, niet tegen de waarheid

Wanneer ouders besluiten uit elkaar te gaan, verandert er veel.

Juist daarom helpt het wanneer volwassenen hun kinderen niet meenemen in hun onderlinge strijd.

Een kind hoeft niet:

• boodschapper te zijn tussen ouders;
• partij te kiezen;
• geheimen te bewaren;
• verantwoordelijk te worden gemaakt voor het geluk van een ouder;
• negatieve verhalen over de andere ouder te horen;
• te voelen dat liefde voor de ene ouder ontrouw betekent aan de andere.

Kinderen mogen van beide ouders houden.

Ook wanneer die ouders niet meer samenleven.

Dat vraagt soms ontzettend veel volwassenheid, zeker wanneer er verdriet, teleurstelling of boosheid speelt. Maar het kind hoort zo veel mogelijk buiten die strijd te blijven.

Laat zien dat liefde en grenzen naast elkaar kunnen bestaan

Kinderen leren veel door te kijken naar de volwassenen om hen heen.

Niet doordat ouders perfect zijn.

Maar doordat zij zien hoe volwassenen omgaan met liefde, verdriet, grenzen, verantwoordelijkheid en verandering.

Je kunt je kind laten zien:

Ik mag van iemand houden en toch erkennen dat een relatie niet meer bij mij past.

Ik mag verdrietig zijn en toch respectvol blijven.

Ik mag grenzen stellen zonder de ander tot vijand te maken.

Ik mag voor mezelf kiezen zonder iemand anders kleiner te maken.

Dat zijn waardevolle lessen over gelijkwaardigheid en zelfrespect.

Kinderen hoeven niet voor het geluk van hun ouders te zorgen

Kinderen kunnen enorm gevoelig zijn voor het welzijn van hun ouders.

Soms gaan ze zich aanpassen, extra lief zijn of hun eigen gevoelens inslikken omdat ze merken dat papa of mama het moeilijk heeft.

Daarom is het zo belangrijk dat kinderen weten:

Jij hoeft dit niet voor ons op te lossen.

De beslissingen van volwassenen zijn de verantwoordelijkheid van volwassenen.

Een kind mag gewoon kind blijven.

Het mag van papa houden.

Het mag van mama houden.

Het mag verdrietig, opgelucht, boos, blij of verward zijn.

Al die gevoelens mogen naast elkaar bestaan.

Twee huizen kunnen nog steeds één veilige basis geven

Een scheiding betekent niet automatisch dat een kind zijn gevoel van gezin of verbondenheid verliest.

Veel hangt af van de manier waarop ouders vervolgens met elkaar, met zichzelf en met hun kinderen omgaan.

Rust, structuur en voorspelbaarheid kunnen helpen.

Vertel kinderen op een manier die bij hun leeftijd past wat er gaat veranderen.

Laat duidelijk weten wat hetzelfde blijft.

Wie brengt ze naar school?

Wanneer zijn ze bij welke ouder?

Kunnen ze beide ouders blijven bellen?

Waar slapen hun spullen?

Juist praktische duidelijkheid kan veel rust geven wanneer er emotioneel al genoeg verandert.

Geef kinderen nooit de verantwoordelijkheid voor de keuze

Een belangrijke relatie beslissing moet door de volwassenen worden genomen.

Niet door het kind.

Vraag een kind daarom liever niet:

“Wil jij dat papa en mama bij elkaar blijven?”

Daarmee leg je een enorme verantwoordelijkheid op kleine schouders.

Je kunt wel luisteren naar wat een kind ervaart en nodig heeft.

Dat is iets anders.

En als een kind extra ondersteuning nodig heeft?

Sommige kinderen vinden na verloop van tijd vanzelf hun nieuwe evenwicht. Andere kinderen hebben meer tijd of ondersteuning nodig.

Wanneer je merkt dat je kind langere tijd veel moeite houdt met de veranderingen, kun je passende professionele begeleiding zoeken.

Dat is geen teken dat iemand heeft gefaald.

Soms helpt een neutrale, veilige persoon een kind om gevoelens onder woorden te brengen zonder het idee te hebben dat het één van de ouders daarmee pijn doet.

Zorg ook goed voor jezelf

Hoe rustiger en duidelijker jij zelf bent, hoe meer veiligheid je kunt bieden.

Dat betekent niet dat je nooit verdriet mag laten zien.

Kinderen mogen zien dat volwassenen emoties hebben.

Maar er is verschil tussen:

“Mama is verdrietig, maar zij zorgt goed voor zichzelf.”

en:

“Mama kan alleen verder als ik haar help.”

Zoek daarom zelf steun wanneer je die nodig hebt.

Praat met iemand die je vertrouwt.

Schrijf je gedachten op.

Neem tijd om belangrijke beslissingen zorgvuldig te nemen.

Hoe beter jij voor jezelf zorgt, hoe meer ruimte je hebt om werkelijk beschikbaar te blijven voor je kinderen.

Een scheiding hoeft niet het einde van een gezin te betekenen

De vorm verandert.

Maar ouderschap blijft.

Je kunt geen partners meer zijn en toch samen ouders blijven.

Soms vraagt dat tijd.

Soms vraagt het duidelijke grenzen.

En soms vraagt het hulp van buitenaf.

Maar het uitgangspunt mag wat mij betreft steeds hetzelfde zijn:

Wat brengt zoveel mogelijk rust, veiligheid, respect en liefde voor alle betrokkenen — en vooral voor de kinderen?

Een kind hoeft geen perfect gezin te hebben.

Het heeft vooral volwassenen nodig die verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen leven en die het kind de vrijheid geven om van beide ouders te blijven houden.

Dat is misschien wel één van de grootste cadeaus die je als ouder kunt geven.

Liefs,
Leila Amaryllis de Vries
© Inzicht & Harmonie

Loop je zelf rond met vragen over je relatie, gezin of een mogelijke scheiding?

Soms is het moeilijk om onderscheid te maken tussen jouw eigen gevoelens, zorgen om de kinderen, loyaliteit naar je partner en angst voor wat er gaat veranderen.

Als paragnost, vertrouwenspersoon en sparringpartner kijk ik zonder oordeel met je mee. Ik help je om snel tot de kern te komen en meer helderheid te krijgen, terwijl jij altijd zelf de regie houdt over jouw keuzes.

Lees meer over relaties
Lees meer over energetische relatie- en familieopstellingen
Of begin met een intakegesprek